Home
Dragon Ship
Night Bubble
Singing Tree
Giant Flower Island
Island Of Eyes
Dodoland Castle
Shop Dodoland

Facebook      Videos     Google+     Educational     History     Author Visits    EMail


DE MAGISCHE GEHEIMEN VAN DE AARDE

Written and Illustrated byDella Burford
Washes for backgrounds - Dale Bertrand - Translated by: Marijke Sluitjeer

HET VERDRIETIGE ADELAARSKIND

Er was eens een adelaarskind dat Regenboog heette. Dit adelaarskind was geen gewone adelaar en ook geen gewoon kind, maar een mythisch, fantastisch wezen dat een adelaarshoofd en vleugels had en kindervoeten en benen. Ik weet niet of het adelaarskind een jongen of een meisje was, ik weet alleen dat Regenboog een magisch kind was die kon praten. Hij werd Regenboog genoemd vanwege zijn prachtige hel-gekleurde vleugels die schitterden in alle kleuren van de regenboog. Regenboog woonde op twee plaatsen en had twee families. Soms woonde hij in de bergen met zijn adelaars-broers en zusters, de rest van de tijd was hij bij zijn mensen-broers en zusters.

Op een hete dag, toen hij in de stad was, had Regenboog dorst. Hij nam daarom een slok water uit het meer. Maar het water was niet schoon en Regenboog werd duizelig en misselijk De lucht was ook vies en vuil. Regenboog huilde: "Ik voor me niet lekker! Mijn vleugels voelen zo slap, en al mijn veren gaan aan elkaar plakken". Regenboog was bang en verdrietig. "De mooie kleuren op mijn vleugels zijn verschoten. Ik kan niet meer vliegen. Hoe kan ik mijn prachtige kleuren terugkrijgen? Als ik ze niet terugkrijg, kan ik misschien nooit meer vliegen." Regenboog was wanhopig, hij wist zich geen raad.

HET GEHEIM VAN DE AARDE

Regenboog had wel eens gehoord dat er niet zo ver bij hem vandaan op een eiland een Oude Wijze woonde, en besloot daarheen te gaan om raad te vragen.
De Wijze zei tot Regenboog: "Om je kracht en je magische kleuren terug te krijgen moet je het kleine volkje van de vier windstreken ontmoeten. Ga naar het Oosten, het Zuiden, het Westen en het Noorden. Reis door de vier seizoenen. Het kleine volkje kent geheime woorden die zij "De Magische Geheimen van de Aarde" noemen. Deze woorden zullen je je kracht weer teruggeven.

De Wijze zei: "Ga nu naar het Oosten en zoek de elf die men Aardekind noemt."

Regenboog ging zo snel hij kon naar het Oosten en zocht overal naar de kleine aarde-elf met de eerste geheime woorden. Regenboog probeerde snel op te schieten, maar hij was veel te slap en huilde: "Als ik Aardekind niet vind dan kan ik misschien nooit meer vliegen".

Maar gelukkig, het adelaarskind stond net naast de grot waarin Aardekind woonde. Toen ze het huilen hoorde kwam ze naar buiten om te zien wat er aan de hand was. Aardekind was een zeer merkwaardig rood schepseltje, een lichtschijnsel kwam uit haar hart, een maan en een zon waren haar hoofd, waaruit een vlam ontsproot. Aardekind zei tegen Regenboog: "Alsjeblieft, huil niet klein adelaarskind, ik heb geheime woorden die je zullen helpen. Ik ken heel veel geheimen. Ik zorg ervoor dat alle zaden in het land gaan groeien. Er zijn geen twee zaden precies hetzelfde. Ik weet waarom je zo verdrietig en slap bent en ik zal je een magisch Aardegeheim vertellen om je te helpen je kracht weer terug te krijgen. Maar eerst moet je iets doen: "Stel je voor dat je benen zo sterk zijn als een boomstam. Doe nu net of er wortels uit je voeten de grond in groeien. VoeI de energie van de Aarde door deze wortels omhoog stromen, door je voeten, omhoog je benen in, in je hart en helemaal naar je hoofd. Goed zo, hier heb je mijn geheime woorden:

IK EN DE WERELD ZIJN ÉÉN.
IK HOU VAN DE AARDE
IK ZAL VOOR DE AARDE ZORGEN

Met zijn ogen stevig gesloten voelde Regenboog de energie van de Aarde zijn lijf binnenstromen en hij herhaalde de geheime woorden van Aardekind. Regenboog voelde zich meteen toen hij de woorden zei al veel beter en riep enthousiast: "Mijn benen zijn veel sterker. Ik val niet meer om als ik loop. Op mijn vleugels kan ik het rood weer zien. Ik begin me alweer wat dapperder te voelen. Ik hou heel veel van de aarde!"

Toen vroeg Regenboog aan Aardekind, "Wat kan ik doen om de Aarde te helpen?"

Het antwoord van Aardekind was, "Je kunt twee dingen doen: ten eerste kun je de Aarde helpen door je afval opnieuw te gebruiken. Ten tweede kun je de mensen vragen om bomen te planten en natuurgebieden te beschermen, zodat de planten en dieren een plek hebben. Ik hou van de planten en de bomen. Ze geven ons frisse lucht om te ademen en voedsel om te eten en het zijn woningen voor heel veel dieren. Bovendien zijn de bomen natuurlijke Iuchtverfrissers voor de hele wereld.

Regenboog wilde echt helpen. Hij zei: "Ik zal bomen planten en de huizen van mijn dierenvrienden beschermen. En ik zal mijn afval steeds opnieuw gebruiken."

Toen slaakte Regenboog een kreet van vreugde: "Het rood op mijn vleugels wordt steeds roder en roder!"

Omdat Regenboog de Aarde wilde helpen sloeg Aardekind op haar trom en vele dieren en vogels kwamen om het te vieren. Wat was het prachtig om de uitgestorven Dodo weer te zien en de Zebra, de Mythische Witte Buffel, de bedreigde Olifant en de Panda, de Vosaap en de Kraanvogel! Allemaal dansten ze in een grote kring om Regenboog heen.

Terwijl ze dansten kwamen er steeds meer en meer dieren meedoen. Het geluid van Aardekind's trom klonk net als de hartslag van Moeder Aarde.

HET GEHEIM VAN HET WATER

Regenboog, die zich al wat sterker voelde, maar nog steeds niet sterk genoeg om te vliegen, zei verdrietig: "Ik zou dolgraag minstens zo hoog als de hoogste boom willen vliegen, wat kan ik doen?"

Aardekind antwoordde: Ga naar mijn broer, Zoetwater. Ik weet zeker dat hij je kan helpen. Volg dit pad langs de rivier tot je bij het Blauwe Water bent. Daar woont hij."

Regenboog volgde het pad naast de rivier dat naar het prachtige Blauwe water leidde. Het adelaarskind kon zijn ogen niet geloven toen hij Zoetwater, de meerman in het water zag zwemmen. Hij was half mens, half vis en op zijn hoofd droeg hij een grote glanzend witte schelp.

Zoetwater zei vriendelijk: "Ik ben blij dat mijn zuster Aardekind je naar mij toe heeft gestuurd. Ik wil je graag mijn geheime woorden leren. Maar probeer eerst eens dit: voel je zo vrij alsof je water bent en beweeg als een golf op en neer, in en uit. Maak het geluid van de golven die op de kust aanspoelen.. Bedenk maar dat we water nodig hebben om regenbogen te kunnen hebben.!"

Terwijl Regenboog zich een golf voelde, fluisterde Zoetwater deze geheime woorden:

IK EN HET WATER ZIJN ÉÉN
IK HOU VAN HET WATER
IK ZAL VOOR HET WATER ZORGEN

Toen nam Regenboog een flinke slok uit het Blauwe Water en zei: "Dit water is verrukkelijk_ Nu voelt mijn tong tenminste niet meer zo droog en kan ik weer proeven. Ik zal ook mijn
vleugels maar wassen." .

Nadat het magische adelaarskind iedere vleugel gewassen en geordend had, zag hij dat er een prachtig oranje licht vanaf straalde. Regenboog zei: "Oh, wat heerlijk om weer genoeg kracht in mijn vleugels te voelen! Nu kan ik naar de hoogste boom van het land vliegen!" Dolblij vroeg Regenboog aan Zoetwater:, "Wat kan ik doen voor het water, ik hou er zoveel van?"
Zoetwater legde aan Regenboog uit dat schoon water de Aarde gezond hield. Toen zei hij bedroefd: "Het water loopt gevaar. Het wordt steeds viezer en viezer omdat de mensen er steeds meer schadelijke chemicaliën en vuilnis in gooien. Fabrieken stoken kolen en auto's verbranden benzine waardoor. het regenwater in de wolken zuur wordt. Je kunt twee dingen doen om te helpen: probeer andere energiebronnen te gebruiken, zoals wind- en zonne-energie, en gooi geen viezigheid in het water. Denk je dat je kunt helpen, Regenboog?"

Regenboog zei: 'Natuurlijk kan ik dat. Ik zal helpen om het water schoon te houden door geen vergif door de gootsteen te spoelen en geen afval in het water te gooien. Ik zal de mensen vragen minder kolen, olie en benzine te gebruiken en ik zal alles leren over wind- en zonne-energie. Zoetwater was zo blij dat Regenboog dit zei, dat hij van pure vreugde een lied op zijn magische fluit blies. Alle dolfijnen kwamen naar de kust. Samen met Regenboog zwommen ze een waterdans om het te vieren.

HET GEHEIM VAN DE ZON

De daaropvolgende dag voelde Regenboog zich een beetje alleen en hij zei: "Ik mis mijn adelaarsfamilie. Ik wil naar de hoogste top van de allerhoogste bergen vliegen, want daar wonen ze, maar ik ben nog niet sterk genoeg om zo hoog te vliegen. Wat kan ik doen?"

Zoetwater, die wilde helpen, zei: "Ga op bezoek bij mijn broer Zonnestraal en hij zal je de geheime woorden geven die je zullen helpen naar de toppen van de hoogste bergen te vliegen. Hij woont in het Zuiden, in een Zonnebloem. Het is niet zo'n gewone zonnebloem maar een reusachtig grote."

Regenboog vloog naar het Zuiden en vond de enorme Zonnebloem waar Zonnestraal in woonde. Zonnestraal was helemaal geel en stralend als de Zon. Hij had witte vleugels en een pijl en boog om het zonlicht naar de bloemen te schieten. Daar kregen ze hun kleuren van. Zonnestraal zag Regenboog al aankomen. Kom dichterbij, zei Zonnestraal en hij fluisterde: "Voor je de kracht kan krijgen om naar de toppen van de hoogste bergen te vliegen, moet je leren dat je een licht binnen in je hebt dat net zo krachtig is als de zon. We hebben de zon nodig om regenbogen te maken en om te kunnen leven."

Regenboog, die de warmte en schoonheid van de zon voelde, zei: "Ik voel me zo warm en mooi van binnen. Zal ik binnenkort weer naar de hoogste bergen kunnen vliegen om mijn broers en zusters te bezoeken?"

Toen vertelde Zonnestraal zijn machtige geheime woorden aan Regenboog:

IK EN DE ZON ZIJN ÉÉN
IK HOU VAN DE ZON
IK ZAL VOOR DE ZON ZORGEN

Terwijl Regenboog deze magische woorden herhaalde, voelde hij zich warm worden en hij riep: "Ik kan opeens veel beter en verder zien dan eerst. Er komt een heldergele kleur op mijn vleugels. Nu voel ik me sterk genoeg om naar de top van de hoogste berg te vliegen."

Maar eerst vroeg Regenboog aan Zonnestraal: "Hoe kan ik nou voor de Zon zorgen? De Zon is zo groot en ik ben zo klein." Zonnestraal vertelde Regenboog hoe de Zon leven aan de wereld geeft door de planten energie te geven om voedsel te maken.

Toen zei Zonnestraal verdrietig: "Hoog in de hemel is een laag lucht die de aarde beschermt tegen de allersterkste stralen van de zon. Die laag heet de ozonlaag. De planten en dieren op Aarde hebben een dikke ozonlaag nodig om zich tegen de zon te beschermen, maar de
mensen gebruiken chemicaliën die de ozonlaag aantasten. Het wordt steeds maar dunner en steeds meer schadelijke zonnestralen dringen tot de oppervlakte van de Aarde door. Mensen moeten alleen chemicaliën maken en gebruiken die vóór de natuur zijn, niet ertegen. Je kunt. twee dingen doen om te helpen. Je moet alleen dingen gebruiken die veilig zijn voor de ozonlaag, en alleen dingen kopen die dier-en plantvriendelijk zijn. Kan jij helpen?" Regenboog zei: "Ik zal alles doen wat ik kan om uitvinders met nieuwe ideeën te vinden. Ik zal alleen dingen gebruiken die ik echt nodig heb en alles wat ik gebruik zal vriendelijk zijn voor plant en dier op Aarde.

Zonnestraal was zo enthousiast over de hulp van Regenboog, dat hij op zijn magische viool ging spelen. Plotseling waren daar alle Vuurvogels en ze vlogen een Zonnedans met Regenboog.
Regenboog verscheen met een nieuw licht, de heldere gele kleur van de zon. en hij riep: "Mijn vleugels voelen weer sterk!"

HET GEHEIM VAN DE WIND

Regenboog, die nu naar de top van de hoogste berg kon vliegen zei: "Ik kan haast niet wachten, zo graag wil ik mijn familie bezoeken."
"Als je de bergen ingaat," legde Zonnestraal aan Regenboog uit, "zoek dan mijn zuster, een Sprookjesvlinder die Windekind heet. Zij heeft de geheime woorden die het groen op je vleugels doet terugkeren. Ze zal je de kracht geven om naar de hoogste wolken in de hemel te vliegen." Regenboog vloog naar het Zuiden en heel hoog in de bergen naar de plaats waar zijn adelaarsfamilie woonde. Onderweg keek Regenboog goed uit naar Windekind. Plotseling kwam er uit een Groen Bos een wezen dat deels vlinder en deels fee was. Regenboog was er zeker van dat dit Windekind was. Ze was zo mooi, dat Regenboog nauwelijks kon geloven dat ze echt was. Ze fladderde hier en daar en blies een groene wind die elke bloem een heerlijke geur gaf.

Zachtjes fluisterde Windekind in Regenboog's oren: "Net zoals jullie schone aarde nodig hebben en schoon water en zon, hebben jij en alle andere mensen Liefde nodig om te groeien. Liefde is de wind die ik over de bloemen blaas om ze hun geur te geven. Sluit je ogen en voel jezelf bewegen als de wind. Regenboog deed zijn ogen dicht en voelde zich net als de wind. Toen fluisterde Windekind: "Herhaal mijn geheime woorden:"

IK EN DE WIND ZIJN EEN
IK HOU VAN DE WIND
IK ZORG VOOR DE WIND

Regenboog had maar net de woorden van Windekind herhaalt of hij zag een kleur op beide vleugels steeds helderder en helderder worden. "Mijn vleugels hebben groen!" riep Regenboog. "Jouw wind brengt lucht die heerlijk fris ruikt. Maar hoe kan ik voor de lucht zorgen? Het is overal en ik ben alleen maar hier."

Windekind antwoordde verdrietig: "Sommige mensen spuiten onkruid- en insectenverdelgers in de lucht waardoor het ongezond wordt om het in te ademen. Deze chemicaliën zijn slecht voor de vogels en als het in het water terechtkomt doet het de vissen kwaad. Probeer de lucht zo schoon en fris mogelijk te houden! Alle planten, dieren en mensen hebben frisse lucht nodig.

Windekind gaf Regenboog uitleg over hoe bomen en planten zuurstof maken dat de dieren en mensen weer kunnen inademen. Ze legde ook uit hoe teveel roet uit fabrieksschoorstenen, uitlaatgassen en door het verbranden van hout de zonnestralen vasthoudt, net als in een kas. Ze zei: " Dit maakt de aarde warmer en warmer; te warm. Je kunt twee dingen doen. Je kunt een biologische bloemen- en groentetuin aanleggen. Ook kan je minder auto rijden door de auto samen te delen. Kleine eindjes doe je natuurlijk met de fiets of lopend.

Regenboog zei, "Ik zal mijn mensenvrienden vragen of ze dit willen doen. Jouw geheime woorden en jouw liefde helpen me de mensen die de Aarde pijn gedaan hebben te vergeven."

Windekind was zo blij dat Regenboog de lucht wilde helpen, dat ze op haar magische gouden Windorgel blies. De muziek die ze aan het orgel ontlokte maakte dat alle wind-elfen kwamen dansen. Regenboog danste met de zuster van Windekind en floot een adelaarslied. Ook de Adelaars-familie en de vrienden van Regenboog kwamen en ze waren zo gelukkig dat ze weer bij elkaar waren dat ze tolden en draaiden in een meeslepende winddans.

HET GEHEIM VAN DE STERREN

Na het leren van het geheim van Windekind, was dit adelaarskind, dat nu tot aan de hoogste wolken kon vliegen, nog niet tevreden. "Diep in mijn hart, zou ik het heelal in willen vliegen, zodat ik van daaruit mijn aardse huis kan bekijken," dacht Regenboog.

Windekind, die wilde helpen zei tegen Regenboog: " Om heel hoog het heelal in te kunnen vliegen moet je ver naar het Westen vliegen, diep de nacht in, en boven de wolken, daar zal je mijn zuster Sterrenvogel vinden. Ze zal je helpen blauw voor je vleugels te krijgen, de kleur van de hemel."

Regenboog was wel bang in het donker, en hij werd heel zenuwachtig. Maar op de een of andere manier verzamelde het adelaarskind genoeg moed om de donkere nacht in te vliegen. Toen Regenboog boven de bergen vloog, bliksemde en donderde het. Regenboog was doodsbang, en hij dacht: "Ik heb dat blauw niet echt nodig en ik hoef ook eigenlijk niet het heelal in. Ik ga weer terug."

Maar ons adelaarskind ging toch niet terug. Bibberend van angst riep Regenboog dapper: "Mijn Magische Kinderhart zal me moed geven!" en dapper vervolgde hij zijn weg door de wolken de donkere nacht in.

Toen, heel onverwachts, kwam er uit de duisternis boven de wolken een schitterend licht. Het was de helderste ster die Regenboog ooit gezien had. Terwijl het licht steeds dichterbij kwam en almaar stralender werd zag Regenboog dat het een vogel was met veren in allerlei kleuren. Uit het hart van de vogel scheen een machtig licht.
De vogel zong: " Ik ben Sterrenvogel. Zonder de duisternis van de nacht zou je nooit de sterren kunnen zien. De bliksem en de donder hebben je naar mijn huis gebracht. Ik heb een magische toverstaf waarmee ik de bladeren in de herfst doe kleuren. Mijn toverstaf zal je wens vervullen. .

Regenboog vroeg: "Wat moet ik leren om in het heelal te kunnen vliegen zodat ik de hele Aarde kan zien?" Het antwoord van Sterrenvogel was: Voel de ster in je hart. We moeten de sterren in ons hart dragen om onze dromen te kunnen bereiken. Zeg nu samen met mij mijn geheime woorden:

IK EN DE STERREN ZIJN EEN
IK HOU VAN DE STERREN
IK ZORG VOOR DE STERREN

Nadat Regenboog de woorden van Sterrenvogel had na gezegd voelde hij zich al veel beter: "Ik voel de sterren in mijn hart en ik hoor veel beter dan ooit tevoren." Sterrenvogel zwaaide met haar toverstaf en Regenboog werd sterk genoeg om het heelal in te vliegen.

Regenboog juichte van plezier. "Mijn vleugels stralen een diep-blauw licht uit!" In het oneindige heelal vol sterren voelde Regenboog zich heel klein. Hij vroeg zich af wat hij kon doen om de sterren te helpen?
Alsof hij de gedachten van Regenboog kon lezen zei Sterrenvogel: "De sterren vinden het fijn als de mensen goede wensen doen. Jullie Aarde heeft nu een paar hele machtige wensen nodig- er is veel te veel vervuiling daar. Maar wees niet ongerust, want jij kunt net zo zijn als mijn licht in het duister van de nacht. Je kunt iets heel belangrijks doen voor de Aarde, Regenboog! Je kunt licht op Aarde brengen met je goede dromen, je wensen en de dingen die je doet. Je kunt werkelijk iets veranderen.
Ga nu naar mijn zuster Kristal Wens. Ze woont diep in een kristallen grot dicht bij het middelpunt van de Aarde. Het is de krachtigste plek om een wens te doen."

Sterrenvogel zong haar lied van de nachtvogels, en alle sterrenfeeën kwamen meedoen. Regenboog danste de Magische Sterrendans samen met hen en dacht: "Diep in mijn hart weet ik wat mijn speciale wens zal zijn."

DE WENS VAN REGENBOOG

Regenboog vloog naar het Noorden om te zoeken naar de diepste grot waar volgens Sterrenvogel Kristal Wens woonde. Na een lange, koude vlucht vond Regenboog uiteindelijk een diepe grot helemaal gevuld met kristallen. Hoe dieper Regenboog de grot inging, hoe mooier de kristallen werden.
Op de bodem vond hij Kristal Wens. Ze zat doodstil met een grote kristal in haar hand. Ze nodigde Regenboog uit om diep in de kristal te kijken. Regenboog zag vieze lucht, vervuild water en de schepselen op de Aarde in tranen. Toen moest Regenboog ook huilen. Kristal Wens liet Regenboog uithuilen en troostte hem toen: "Heb je dan niet de Geheimen van het kleine Volk geleerd en ben je dan niet hierheen gekomen om een wens te doen? "Ja", snikte Regenboog.
"Wees dan niet ontmoedigt" zei Kristal Wens, "Je moet erop vertrouwen dat je werkelijk iets kunt doen om te helpen, want alle beetjes helpen. Jij zult heel veel kunnen veranderen!" Regenboog voelde zich weer dapper worden en dacht: "Mijn vleugels hebben alle kleuren behalve paars. Misschien moet ik een paarse kleur op mijn vleugels vragen." Maar toen, plotseling, herinnerde Regenboog zich wat werkelijk belangrijk was en zei: "Ik wens dat de droom uitkomt die in mijn hart opkwam bij het dansen van de sterrendans:

IK WENS DAT DE BOMEN GROEN ZIJN
DAT HET WATER SCHOON IS
DAT DE LUCHT FRIS IS EN
DAT ALLE MENSEN VAN DE AARDE HOUDEN
EN VOOR HAAR ZORGEN

Omdat je zo'n machtige wens voor de Aarde hebt gedaan, zal ik je paars geven om de regenboog op je vleugels compleet te maken. Samen met deze kleur krijg je de kracht om je wens waar te maken!

Met volledig gekleurde vleugels vloog Regenboog omhoog, de grot uit en omhoog ver, ver het heelal in. Plotseling zag hij de Aarde, als een blauwgroen juweel. drijvend in de oneindigheid. Vol ontzag bleef Regenboog kijken. "Het is het meest magische ding dat ik ooit heb gezien." Regenboog schreeuwde zo hard hij kon het heelal in: "Ik zal mijn uiterste best doen om van de Aarde te houden en voor mijn prachtige thuis, de Aarde te zorgen."
Snel vloog het adelaarskind weer terug naar huis, naar zijn mensenfamilie, en leerde hen de Magische Geheimen van de Aarde. Iedereen die deze woorden leert doet alles om de Aarde te helpen. Mensen die van de aarde houden gebruiken alles opnieuw, maken compost, helpen de natuur beschermen, en houden van bomen en dieren. Aardekind is daar heel blij mee. Ze gebruiken wind- en zonne-energie, en ze houden van het water, ze beschermen het zodat het altijd schoon is en veilig om te drinken, net zoals Zoetwater het wilde.
Iedereen deed wat Regenboog voorstelde, ze kochten alleen de spullen die ze werkelijk nodig hadden, dingen die milieuvriendelijk zijn. Zonnestraal is er heel blij mee als mensen van de zon houden. Ze houden de lucht fris door biologische tuinen aan te leggen, samen te doen met de auto, te lopen of te fietsen. Windekind is gelukkig als de mensen van de lucht houden.

Dit zijn maar een paar van de geweldige dingen die mensen doen om de Aarde te helpen. Als iedereen een klein beetje doet maakt dat samen een heleboel verschil uit, zoals Sterrenvogel en Kristal Wens al zeiden. De wensen, dromen en dingen die mensen doen zijn zo sterk dat ze de Aarde ten goede veranderen.

Mocht je Regenboog in je dromen tegenkomen, luister dan heel goed en ongetwijfeld zal je dan het eigen speciale Geheim van dit adelaarskind horen:

ER IS GEEN BEGIN AAN DE REGENBOOG
ER IS GEEN EIND AAN DE REGENBOOG
JIJ EN DE REGENBOOG ZIJN EEN
JIJ EN ALLES, ALLES EN JIJ, ZIJN EEN

En nu, nu ken je... de Geheimen van de Aarde!

Vertaling: Marijke Sluijter

Return to the Dragon Ship main page.

"Journey to Dodoland" Copyright and TM 1977. Della Burford, Dodoland in Cyberspace 1995-2014 Della Burford and Dale Bertrand.